Een week geleden waren wij, de slimme viervoeters van dit huishouden ‘not amused’. Die bazin van ons, die heeft zomaar zo’n blafbeest in huis gehaald. Ineens staan er overal hindernissen (waar dat blafbeest kattenhemeltjeszijdank niet overheen kan) en onze, ja u leest het goed, ONZE bakjes werden in ene gebruikt voor die worst op pootjes. En ja, ook dat leest u goed, het is niets meer of minder dan een worst op pootjes omdat hij kleiner is dan ons allemaal. Uit protest bleven wij nu veelal op de bovenverdieping en keken wij graag beledigd de trap af naar beneden.
Onze baasjes weten wel dat wij niet van verstoringen houden, wij zijn hier wel voor onze rust komen wonen, maar in ene kreeg hij, Jack zoals ze hem hebben genoemd, alle aandacht.
Vandeweek had ik, Heer Desperado (u mag mij ook Boef noemen, als u aardig bent) er toch echt genoeg van. Elke dag krijg ik een blikje met lekkere mousse. Zie, ik ben inmiddels een bejaarde heer van stand van de weledele leeftijd van vijftien jaren, wat in mensenjaren te vergelijken is met ver in de negentig. Sinds Jack er is, stond er in ene water voor hem in MIJN bakje. Ik moet op mijn oude dag in ene springen om bij mijn brokjes te komen en mijn dagelijkse blikje ging door alle comotie een aantal dagen niet door. En dus had ik er vandeweek genoeg van. Ik heb duidelijk gemaakt aan mijn baasjes dat ik mijn mousse wil hebben in mijn eigen bakje. Jack heb ik de keuken uitgegromd en verteld dat hij maar beter heel snel kan leren dat ik de baas ben, want hoogbejaard of niet, ik kan nog steeds een klap verkopen, de jongelingen op hem af sturen of hem wegstaren.
Nu, een aantal dagen later heeft Jack begrepen dat ik de baas ben (elke staar ‘wedstrijd’ heb ik tot nu toe gewonnen) en mijn dagelijkse routine is weer redelijk normaal. Mijn bakje heb ik weer terug en ik krijg weer mijn dagelijkse blikje lekkers. We komen inmiddels weer beneden en hebben het onze baasjes maar vergeven dat zij gewoon willen helpen. Goed (gaaaaap), je kunt ophouden met typen jongedame, ik ga mijn middagdutje doen. Bloem, je mag onze typiste hebben.
----
Hallo allemaal!
Oh, je wilt het niet weten. Die Jack die ze in huis hebben gehaald is vre-se-lijk. Handtastelijk. Wat denken ze toch allemaal, dat ze wel even aan mij mogen zitten. Tsk, ik heb daar toch zo’n hekel aan. Mijn familie komt van oorsprong uit Sheba. Daarom heb ik ook zo’n exotisch kleurtje. Siamees gekleurd en cypers gestreept met ogen als saffieren. Ik ben een ware schoonheid en juist daarom heb ik een bloedhekel aan van die handtastelijke vlegels.
Dus toen die vlegel vanochtend dacht dat hij wel kon sjansen met mij, heb ik hem toch een rechtse verkocht! Ik weet het, niet heel netjes voor een dame, maar als je knap bent moet je van je af kunnen meppen. Ha, je had de blik op zijn kop moeten zien! Dat had ie niet verwacht! Hihi, het was echt zo’n beteuterde, sinds wanneer kan die meppen, blik!
Oh, ik moest dat toch echt even kwijt hoor.
Ciao,
Bloem
(Natuurlijk zijn deze twee niet de enigen met een mening, maar de tweede dame heeft geen zin om te dicteren en de jongelingen zijn moe van kattekwaad uithalen. Zij zullen ongetwijfeld nog van zich laten horen. Mvg, de typiste)
