Wandelen is iets wat Jackie niet kent, net zo min als een halsbandje en/of lijn. Op zich even een probleem want dit zijn toch essentiële attributen, zonder is uitlaten niet mogelijk.
Maar hij moet toch naar buiten, dus eerst maar het bandje onder protest, nou ja protest (meer 'wat is dat voor engs') omgedaan en laten zitten. Het is toch wel erg brutaal van mij om zo dichtbij aan zijn nek te frummelen. We laten het dus ook zitten voorlopig. Maar wat moet dat moet.
Dan naar buiten...aan een lijn....
Protest en een beetje paniek, wat is dat, ik zit vast... Zeker 15 minuten hebben we buiten voor de deur gestaan, Jackie geen pootje verzettend. Voorzichtig wat aangedrongen en uiteindelijk de oprit af en een stukje lopen. Helemaal vlekkeloos ging het uiteraard niet, maar wel beter dan we verwacht hadden. We hadden een half uur nodig voor 100 (?) meter, lol.
Na het eten weer naar buiten, ging al beter want nu wist hij waar hij heen ging. Wat zeg ik, beter ?
Dit is leuk ! Nee ik wil nog niet terug, nog een stukje ! Nu net, voor we naar bed gaan nog een laatste ronde naar buiten en als het aan Jackie lag nog een half uurtje langer....
Wie had dat verwacht, zo snel. Morgen zal hij vast spierpijn hebben van al dat lopen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten